Ang paggawa ng bandila ng Pilipinas ay isang obra maestra ni Fernando Amorsolo sa Pilipinas. Si Fernando Amorsolo ay isa sa pinakamahalagang pintor sa kasaysayan ng pagpipinta sa Pilipinas. Walang dudang nilikha niya ang isang kahanga-hangang likhang sining. Ang pagpipinta ay nagpapakita ng tatlong babae na sina Marcella Marino de Agoncillo (sa kanang bahagi) na tumutukoy bilang ina ng bandila ng Pilipinas, sa tulong ni Lorenza at Delfina Herbosa de Natividad na anak na babae ni Marcela. Sila ay inatasan ni Gen. Emilio Aguinaldo na tumahi sa unang bandila para sa bagong republika. Ang mga damit na isinusuot ng mga kababaihan ay isang mas lumang estilo, mas maraming antigo at tunay na naglalarawan sa tradisyunal na mga estilo. Mahaba ang mga palda ng mga kababaihan at ang kanilang mga tops ay tulad ng tradisyonal na “kimona”. Ang tatlong kababaihan ay nagtutugma ng “passionately” na nagpapakita ng “elegance” . Ang lugar ay nasa loob ng isang bahay na mas kilala na isa “Bahay Kubo” .Ang mga pangunahing kulay na ginamit sa pagpipinta ay kayumanggi, pula, asul at dilaw. Ang “mood” at “visual effect” na ang pagpipinta na ito ay maaaring isaalang-alang ay kalmado at matahimik.

Ang pagpipinta ay nagpapakita ng mga kaibahan ng mga kulay ng kayumanggi hanggang dilaw, hindi ito magkatugma. Ang artist ay nagtimbang sa kanyang mga “character” at ang “background” sa kanyang pagpipinta na ginagawang balanse ang pagpipinta. Walang mga tunay na linya sa pagpipinta dahil ito ay ipininta sa isang estilo ng “pointillist” . Ang mga kulay ng may-akda ay naglalagay ng mga mood ng mga madla bilang mainit sa pamamagitan ng paggamit ng mga brown at dilaw na kulay. Ang dilaw na background ay nagpapahiwatig na ito ay isang magandang maaraw na araw. Ang mga kulay ng mga character ay naiiba din sa background na ginawa ang pagpipinta kalmado tulad ng nakikita nito. Ang artist ay nagpapakita ng magaspang na “texture” sa ilang bahagi ng pagpipinta na ang mga damit pati na rin sa mga bahging likod. Gumagamit ang artist ng iba’t ibang mga halaga ng kulay para sa mga damit upang iiba-iba ito mula sa background upang magawa ang pagpipinta na makatotohanang tanawin sa mata ng tao.

Ipinagpalagay na ginawa ni Fernando Amorsolo ang pagpipinta na ito upang ipakita ang mamamayan ng Pilipinas kung paano ginawa ang bandila ng Pilipinas at ipaalala sa kanila ang mga tradisyon at kaugalian na hindi namin napagtanto na ito ay nawala. Upang mag-ingat at bigyan ang kahalagahan ng Pambansang bandila na sumasagisag bilang puting tatsulok ay kumakatawan sa pagkakapantay-pantay at kapatiran; ang asul na patlang para sa kapayapaan, katotohanan at katarungan; at ang pulang larangan para sa patriyotismo at lakas ng loob. Ang walong sinag ng araw ay tumayo para sa unang walong probinsya na inilagay ng mga kolonisador sa ilalim ng batas militar. Ang tatlong bituin ay nagsisimbolo sa Luzon, Visayas at Mindanao. Ang mga ito ay nagpapakita lamang sa amin upang mahalin ang ating bansa, ipagmalaki ang mga ito ay hindi ikahiya dahil ang aming mga ninuno risked kanilang buhay para sa kalayaan mula sa mga kamay ng mga colonizers. Ito ay talagang ipinakita sa pagpipinta ni Amorsolo na siya ay isang nasyonalistikong tao na ang ilan sa kanyang mga kuwadro ay naglalarawan at ipagunita ang iba’t ibang mga tradisyon, kultura at kaugalian ng Pilipino.

Ang pagpipinta ni Amorsolo: The Making of Filipino Flag ay matagumpay dahil kahit na hindi siya nagsisiwalat ng ibang mga halaga ng kulay ang hugis, ilaw at kilos ay nagtutulungan nang sama-sama upang maging masigla sa mga mata ng mga madla at upang mailarawan ang kalagayan ng ang paksa na ito. Pinapayagan din nito ang artist at impluwensya ang madla upang maging kalmado. Ito ay dahil sa mainit na mga kulay na ginamit ni Amorsolo at ang mga hugis na kanyang kinukuha. Ang pagpipinta ay nangangahulugan ng kagandahan ng lugar at ang mga tao ay mapagpakumbaba tulad ng wala silang mga alalahanin sa kanilang isipan. Ang komunidad ay maaaring maunawaan ang pagpipinta at alam kung ano ang sinusubukan ni Amorsolo na ilarawan.

Noong nakaraang Mayo ng ika-15, kaming mga ADT 112 students ay nagkaroon ng exhibit. Ito ay tinawg na KATHA: Sining, Aklas at hiwaga.

Ang Exhibit ay nagpapakita ng mga Sining na gawa na galing sa aming klas. Hindi lamang yon, mayroon ding Musika at literatura na gawin din naming mga estudyante.

Makikita sa picture na madami ang mga nanood. Ang aming manood ay nakalimit sa 50 kada “session”. Mayroong dalawang batch na may 30 minuto na “break”.

Kami rin ay nagimbita ng mga teachers galing sa International school. Ang taong nasa kana ay anga aming adviser na nagpagawa sa amin ng exhibit na ito.

Ang pamagat ng aming Exhibit ay KATHA: Sining , aklas, at hiwaga. Ito ay may tema na nature at tungkol din sa Kultura ng ating bansa.

Nagkaroon din kami ng “fashion show”. Ang mga damit na suiot ng mga modelo ay gawa rin ng aming kaklase. Naipapakita talaga ang galing ng mga estudyante sa pamamagitan ng pagpapakita ng kanilang obramestra sa exhibit na ito.

Ang tao sa larawan aya ang aming President. Siya ang nagsilbing “emcee” ng aming exhibit.

Ang aming exhibit ay “patay” kung walang musika. Ang AKLAS band ay binubuo ng mga estudyante sa ADT 112. Sila ang mga estudyante na may pagfmamahal sa musika at handa sila ipakita akung ano anag kaya nilang gawin. Ang bandang ito ay nabubuo ng labing isang miyembro.

Makikita sa larawan ang mga kuha ng mga “photographers” ng ADT 112. Hindi biro ang pinagdaan nga mga photographers pati na rin ang modelo sa pagkuha ng magandang larawan.

Pagkatapos ng exhibit, kami ay kumuha ng litrato bilang isang klase.Marami kaming pinagdaan at kami ay marami ring natutunan.Pagod man kami, dama namin sa aming sarili ang kasiyahan at pagkakunteto sa aming nagawang exhibit. Kami ay “proud” bilang mga ADT students. Nabigyan namin ng hustisya ang ngalan ng sining.

Si Marjel Joshua Taclob ay isang estudyante sa Lyceum of the Philippines University-Cavite. Siya ay kasalukuyang nag-aaral sa ika-labing isang baitang ng Senior High School. Siya ay mahilig sa musika. Siya rin ay marunong kumakanta,tumutugtog ng Violin at Piano.Nais niyang mapatuloy ang kanyang hilig sa pamamagitan ng kanyang trabaho pagkatapos mag-aral. Nais niyang kumuha ng kursong Bachelor of Music sa kolehiyo. Siya rin ay nakapagperform sa ibat ibang lugar lalo na sa abroad. Siya ay nagperform sa Indonesia, , Macau at Hongkong. Siya rin ay nakatanggap ng award sa competion na “Division of festival of talents” noong nakaraang taon sa Adventist University Of the Philippines sa categorya na Violin.

Noong nakaraang isang buwan, kami ay pumunta sa Vigan blang aming “get away” at sabay na rin sa aming Violin concert. Ako ay isang bayolinista at kasama ko ang aking mga kaibigan upang kami ay makakapagtanghal sa ibat ibang simbahan. Ibat iabnag lugar ang aming pinuntahan bago ang Vigan ay ang coconut mansion.Syempre dito ay punong puno ng matatapang at matataas na “coconut tree”.

Ang Vigan ay matatagpuan sa Ilocus Sur. Kami ay bumyahe gamit lamang ang bus mula alas dyis ng gabi hanggang madaling araw.Ang Calle crisologo ang pokus ng aming paglalakbay ngunit bago namin patunguhan iyon ay mga simbahan ang naaalala kong aming pinuntahan. Ang isa dito ay ang Vigan Cathedral Church . Ito ang unang simbahan na aming pinuntahan at kulay puti ang aming pinuntahan. Ang huling lugar na aming pinuntahan ay ang bantay bell tower. Katabi nito ay may simbahan din. Sa bantay bell tower,kinakailangan umakyat ng mataas na hagdan upang marating ang kampana sa tuktok. Kung kayo ay interisado puntahan ang Vigan , siguraduhing magsuot ng “rubber shoes” at ng sombrero dahil maraming lakad ang iyong gagawin sa ilalaim ng init.